Adolat
ISSN 3093-8546

2026-yil, 8-son · 92–101-betlar

The role of digital technologies in modern diplomatic practice

PDF

Annotatsiya

Ushbu maqolada zamonaviy diplomatik amaliyotda raqamli texnologiyalarning o‘rni xalqaro huquq nuqtai nazaridan tahlil qilinadi. Maqolada an'anaviy diplomatik vositalardan raqamli vositalarga o‘tish jarayoni, 1961- yilgi Diplomatik munosabatlar to‘g‘risidagi Vena konvensiyasi va 1963 -yilgi Konsullik munosabatlari to‘g‘risidagi Vena konvensiyasining raqamli vositalar orqali amalga oshiriladigan diplomatik va konsullik aloqalarni qay darajada qamrab olishi, shuningdek diplomatik missiyalarning kiberxavfsizligi, raqamli konsullik xizmatlari va ijtimoiy tarmoqlar orqali olib boriladigan diplomatiya bilan bog‘liq maxsus huquqiy muammolar o‘rganiladi. Raqamli tarzda saqlanadigan diplomatik arxivlarning xalqaro huquqiy maqomi, ijtimoiy tarmoq hisoblari orqali berilgan rasmiy bayonotlarning davlatga nisbatlanishi hamda Tallin qo‘llanmasi 2.0 doktrinasining diplomatik aloqalarga tatbiq etilishi masalalariga alohida e’tibor qaratiladi. Shuningdek, maqolada O‘zbekiston Respublikasining milliy amaliyoti, xususan “Raqamli O‘zbekiston 2030” strategiyasi va tegishli elektron hukumat qonunchiligi, rivojlanayotgan davlat o‘z diplomatik apparatiga raqamli vositalarni qanday integratsiya qilayotganiga misol sifatida ko‘rib chiqiladi. Muallif bir qator huquqiy bo‘shliqlarni aniqlaydi va ularni xalqaro hamda milliy darajada bartaraf etish yo‘nalishlarini taklif qiladi.

Abstract

This article examines the role of digital technologies in modern diplomatic practice from the perspective of international law. It analyzes the evolution from traditional to digital diplomatic instruments, the extent to which the Vienna Convention on Diplomatic Relations of 1961 and the Vienna Convention on Consular Relations of 1963 accommodate digitally mediated diplomatic and consular communication, and the specific legal challenges arising from the cybersecurity of diplomatic missions, digital consular services, and social media diplomacy. Particular attention is paid to the international legal status of digitally stored diplomatic archives, the attribution of official statements made through social media accounts, and the applicability of the Tallinn Manual 2.0 framework to diplomatic communications. The article also examines the national practice of the Republic of Uzbekistan, in particular the Digital Uzbekistan 2030 Strategy and related electronic government legislation, as an illustration of how a developing state is integrating digital instruments into its diplomatic apparatus. The author identifies several regulatory gaps and proposes directions for their resolution at both the international and national levels.

Iqtibos uchun

Govkherjan Yuldasheva. The role of digital technologies in modern diplomatic practice // Adolat. – 2026. – № 8. – С. 92–101.